Dąbrowska, Krystyna. Białe krzesła [Nagroda Kościelskich, Nagroda Poetycka im. Wisławy Szymborskiej]

Rok: 2013Gatunek: PoezjaKraj nagrody: Polska

Sprawdź dostępność w bibliotece!

Szczegóły
Tytuł: Białe Krzesła 
Autor: Krystyna Dąbrowska 
Literatura polska - Poezja
Nagroda: Nagroda Kościelskich (2013)
Nagroda: Nagroda Poetycka im. Wisławy Szymborskiej (2013)

Opis:

Białe plastikowe krzesła, przedmioty użytkowe, takie jak łóżko, miotła, buty – to w nich, a nie w ozdobnych fotelach poetka szuka metafory codzienności. To one, czasem obskurne, niewygodne, wykonane bez smaku, są bliżej poezji, gdy modlą się w nich starzy rabini, czołami dotykając kamieni w Ścianie Płaczu. Bez trudu metafora białych krzeseł daje się przełożyć na świat poezji. Nie jest bowiem poezją tekst pełen blichtru, który mieni się i uwodzi słowem. Prędzej będzie nią bury szlam po horyzont, który w świetle na chwilę zmienia się w masę perłową.

(Źródło opisu: Adrian Sinkowski, kulturaliberalna.pl)

Fragment:

Miasto umarłych

Na sznurach rozciągniętych między nagrobkami
kobieta wiesza świeżo upraną bieliznę.
Podnosi ręce jak w niemym lamencie,
żeby przypiąć klamerką majtki czy koszulę.
Halki, prześcieradła tańczą wśród kamieni,
Wokół mauzolea, w których żyją ludzie:
sublokatorzy umarłych i stróże ich spokoju.
Wszędzie tupot dzieci,
grają w piłkę, groby to ich bramki.
Matka woła je na obiad, a jej głos
miesza się z trwającą w kaplicy modlitwą.
Słońce. Kurz pustyni. Bielizna schnie szybko,
wiejąc resztką wilgoci na cmentarną ziemię.
Przed drzwiami mauzoleów sąsiedzi przy herbacie,
spędzają popołudnia w skąpym cieniu grobów,
przywiązani do nich tak jak sznury z praniem.

Białe Krzesła, Krystyna Dąbrowska

Recenzje:

„Białe krzesła” to książka niepozorna – oszczędna, wręcz ostrożna w słowach, niezbyt obszerna. Mimo to wydaje się poetycką książką roku, nikogo na siłę nie przekonuje do świata, który przedstawia Dąbrowska, ani nie przesuwa akcentów poza literaturę. Można by stwierdzić, że wiersze Dąbrowskiej są, aby trwać – własne, bezinteresowne, skupione – a mimo to nie odwracają się do nas tyłem. Zdania pozornie niczym się nie wyróżniają, próżno by szukać w nich gestów, które potrafią spektakularnie tchnąć ożywienie w opis albo historię, a mimo to urzekają i trudno odmówić im, że są prawdziwe. Dawno nie dokonałem odkrycia tej miary wśród poetów młodego pokolenia, lecz czy w ogóle o odkryciu może być mowa? Może wypada po prostu stwierdzić, że Dąbrowska wykonała niespiesznie kolejny krok na drodze, której będę przyglądał się odtąd z uwagą i apetytem na więcej.

Adrian Sinkowski, kulturaliberalna.pl

Sztuka, tak wynikałoby z tych wierszy, jest niemożliwa, niepełna, bez prawdy o konkrecie, o codziennym życiu, jak również bez przetwarzającego widzenie uczucia. Być może dlatego nie znajdziemy w wierszach opisów katedr, dzieł sztuki, meczetów, niezwykłych, egzotycznych pejzaży. Podróż, w jaką nas zabiera poetka , odsłania stołówkę dla ubogich, muzułmański cmentarz, arabski bazar, dachy domów, po których kręte dróżki wydeptują kozy, jerozolimskie mury.

Iwona Smolka, literackie.pl

 

 Zobacz inne nagrodzone książki w kategorii:

Nagroda Poetycka im. Wisławy Szymborskiej

 Jarosz, Łukasz. Pełna krew [Nagroda Poetycka im. Wisławy Szymborskiej] (2013)

Świetna, wielowymiarowa, niejednoznaczna i prawdziwa poezja mówiąca własnym głosem, wkraczająca na obszary rzeczywistości nieczęsto przez współczesną poezję odwiedzane. To świat wsi, jej pejzaży, mieszkańców i ich „codziennych obrzędów”, przenikliwie i z czułością obserwowanych przez autora. W mikrokosmosie Pełnej krwi Łukasza Jarosza - przeobrażającym się niepostrzeżenie w makrokosmos - teraźniejszość istnieje na tych samych prawach, co przeszłość. Świetnie poetycko podsłuchane opowiadania...

 Honet, Roman. świat był mój [Nagroda Poetycka im. Wisławy Szymborskiej] (2015)

W tomie świat był mój Roman Honet nieustannie wraca do bliżej nieokreślonego "dawniej", kieruje wzrok ku przeszłości, bo wyłącznie tam można zobaczyć tych, którzy zniknęli, odeszli; jak gdyby pamiętał, że na przeciwległym biegunie jest pustka teraźniejszości. Wiersze te zostają zawieszone na granicy między "czasem przeszłym a czasem nieważnym" i niemal każdy z nich okazuje się częścią mechanizmu pamięci, przez który...

 Podsiadło, Jacek. Przez sen [Nagroda Poetycka im. Wisławy Szymborskiej] (2015)

Błyskotliwy tomik, lecz pociągnięty ciemnym fluidem, niepokojący; rozgadany, ale także zasłuchany w ciszę. Z niej wyłoni się, na pewno, pełznący już całkiem blisko grzechotnik....

Nagroda Kościelskich

 Dybczak, Andrzej. Gugara [Nagroda Kościelskich] (2012)

"Gugara" to książka o mieszkańcach syberyjskiej osady otoczonej ciszą. "Gugara" to dźwięk dzwonków na szyi reniferów, niesie się daleko. W brezentowym namiocie zawsze pali się nieduże ognisko. Tatiana wygrywa w warcaby, jej mąż Dimitri patrzy za uciekającym dymem, myśli o kosmitach, Spartanach, o dziadku szamanie pochowanym w gałęziach drzewa, pali papierosy. Nie pali syn Maksim, dopiero się uczy, i stary...

 Siwczyk, Krzysztof. Dokąd bądź [Nagroda Kościelskich] (2014)

...

 Twardoch, Szczepan. Drach [Nagroda Kościelskich] (2015)

Drach wie. Wraz z kilkuletnim Josefem przygląda się świniobiciu. Jest październikowy poranek 1906 roku i, choć chłopiec nie ma o tym pojęcia, ryk zarzynanego zwierzęcia oraz smak wusztzupy powrócą do niego kilkanaście lat później, gdy po zakończeniu wojny będzie powracał na Śląsk. Nikodem nigdy nie był w wojsku. Jest za to wziętym architektem. Z poprzedniego związku ma pięcioletnią córkę, a...

Zobacz inne nagrodzone książki tego autora:

Brak.