Franaszek, Andrzej. Miłosz. Biografia. [Nagroda Kościelskich]

Rok: 2011Gatunek: BiografiaKraj nagrody: PolskaTemat: Czesław Miłosz

Sprawdź dostępność w bibliotece!

Szczegóły
Tytuł: Miłosz. Biografia 
Autor: Andrzej Franaszek 
Literatura polska - Biografia
Nagroda: Nagroda Kościelskich (2011)

Opis:

Miłosz. Biografia autorstwa Andrzeja Franaszka to nie tylko barwny portret jednego z największych twórców XX wieku - to zarazem kawał historii tego stulecia, z jego okrutnymi paroksyzmami: wojnami, rewolucjami, totalitaryzmami, powstaniami, dyktaturami, zrywami niepodległościowymi. Wszystkich tych wydarzeń - a także kluczowego dla tej epoki losu wygnańca - żyjący blisko sto lat poeta doświadczył na własnej skórze; ale też wnikliwie opisał w dziełach zdumiewających skalą artystycznej różnorodności.

Andrzej Franaszek zbierał materiały do tej biografii przez przeszło dziesięć lat - w Polsce i na Litwie, we Francji i w Ameryce. Dotarł do wszystkich, którzy mogli o Miłoszu powiedzieć coś istotnego, spenetrował archiwa w Beinecke Library i Maisons-Laffitte, prześledził obfitą korespondencję poety. Fantastycznie operuje zebranym materiałem, nie przytłaczając czytelnika nadmiarem wiadomości, a raczej budując portret bohatera swej opowieści lekkimi pociągnięciami pióra. Nie pomija bolesnych i trudnych tematów, drażliwych spraw osobistych, dramatycznych decyzji i wyborów. Pokazuje je z kulturą i empatią, pomagając nam poznać tajemnice fascynującego losu wielkiego człowieka.

Czytając dzieło Andrzeja Franaszka, nabieramy nadziei, że uda się przeniknąć fenomen talentu i meandry osobowości Miłosza, zrozumieć, co ukształtowało jego umysłowość, wyobraźnię, wrażliwość poetycką.

(Źródło opisu: strona wydawcy)

Recenzje:

Tak dobrej książki o autorze „Doliny Issy” jeszcze nie było. Proszę nie przerażać się objętością (tysiąc stron). Zapewniam – czyta się od deski do deski. Zero nudy. Franaszek pracował nad książką 10 lat. I to się czuje, bo jest koncertowo dopracowana. W przypisach i materiałach źródłowych nie znajdziemy żadnego błędu. A język, jakim ta biografia została napisana, nie ma nic wspólnego z akademicką sztampą. Franaszek znalazł swój klucz do tej opowieści. Trochę osobisty, emocjonalny, a nade wszystko rzeczowy.

newsweek.pl

Miłosz Franaszka - depresyjny, niepewny swych racji, rozczarowany, prowadzony na manowce przez namiętność - rodzi się zarówno z faktów, jak i autoportretów poety rozsianych po twórczości, wreszcie z wyobrażeń na jego temat. Franaszek niespecjalnie troszczy się o pedantyczne hierarchizowanie źródeł, oddzielanie dokumentów od autokreacji. Wierzy, że opowieść o życiu, nawet tak długim i bogatym, jest możliwa właśnie jako opowieść - po części jako literatura, z konieczności jako rodzaj fikcji.

Piotr Śliwiński, wyborcza.pl

 

 Zobacz inne nagrodzone książki w kategorii:

Nagroda Kościelskich

 Płaza, Maciej. Skoruń [Nagroda Kościelskich, Nagroda Literacka Gdynia] (2016, 2016)

Siedem opowieści o ziemi, rzece i robocie, o tęsknocie za nieznanym, o radosnym i lękliwym żegnaniu się z dzieciństwem, i o olśnieniach, jakie przynosi inicjacja. Ma niewiele lat i opinię lenia, łobuza, nicponia. Jak to mówią w jego wiosce: skorunia. Mieszka na uboczu, gdzieś na Sandomierszczyźnie, nad Wisłą, która czasem niebezpiecznie podchodzi pod wały, z ojcem sadownikiem, konstruktorem, ateuszem, buntownikiem...

 Twardoch, Szczepan. Drach [Nagroda Kościelskich] (2015)

Drach wie. Wraz z kilkuletnim Josefem przygląda się świniobiciu. Jest październikowy poranek 1906 roku i, choć chłopiec nie ma o tym pojęcia, ryk zarzynanego zwierzęcia oraz smak wusztzupy powrócą do niego kilkanaście lat później, gdy po zakończeniu wojny będzie powracał na Śląsk. Nikodem nigdy nie był w wojsku. Jest za to wziętym architektem. Z poprzedniego związku ma pięcioletnią córkę, a...

 Dąbrowska, Krystyna. Białe krzesła [Nagroda Kościelskich, Nagroda Poetycka im. Wisławy Szymborskiej] (2013, 2013)

Białe plastikowe krzesła, przedmioty użytkowe, takie jak łóżko, miotła, buty – to w nich, a nie w ozdobnych fotelach poetka szuka metafory codzienności. To one, czasem obskurne, niewygodne, wykonane bez smaku, są bliżej poezji, gdy modlą się w nich starzy rabini, czołami dotykając kamieni w Ścianie Płaczu. Bez trudu metafora białych krzeseł daje się przełożyć na świat poezji. Nie jest...

Zobacz inne nagrodzone książki tego autora:

Brak.