Miłosz, Czesław. Piesek przydrożny [Nike]

Rok: 1998Gatunek: EsejKraj nagrody: Polska

Sprawdź dostępność w bibliotece!

Szczegóły
Tytuł: Piesek przydrożny 
Autor: Czesław Miłosz 
Literatura polska - Esej
Nagroda: Nike (1998)

Opis:

Piesek przydrożny - uhonorowana Nagrodą Nike jedna z najbardziej osobistych i intrygujących książek Czesława Miłosza - to najlepszy przykład widocznego w całej twórczości noblisty poszukiwania formy bardziej pojemnej.

Na hybrydalny gatunkowo, ale precyzyjnie skomponowany tom składają się „klasyczne” wiersze liryczne, aforyzmy, medytacje, wspomnienia, obrazki, krótkie traktaty teologiczne, zapisy epifanii i iluminacji, wreszcie - wyodrębnione w osobny dział epickie Tematy do odstąpienia (autor wyznał, że za butelkę dobrego alkoholu skłonny byłby odstąpić te zalążkowe fabuły komuś, kto rozwinąłby je do rozmiarów powieści czy większych opowiadań). To zaskakująco szczery raptularz poety i myśliciela mającego odwagę w dobie nihilizmu i awangardowej błazenady podejmować tematy poważne, pisać o przemijaniu, samotności, cierpieniach milionów niewinnych. Ale także pytać o wartości i prawdę, powinności sztuki i artysty, dylematy wiary i niewiary, uzmysławiać konieczność poszukiwania transcendencji i rozmyślania o rzeczach ostatecznych.

(Źródło opisu: strona wydawcy)

Fragment:

Skąd się to bierze? - zapytuję. Te dwudziestoletnie usta, lekko zwilżone karminem, te włosy kasztanowe w wiązkach, zbyt luźnych, żeby powiedzieć strąkach, te śliczne oczy w oprawie rzęs i brwi, co zapowiadające? Dlaczego jęczę, porażony jej pięknością? Urodziła się wtedy, kiedy wykładałem Dostojewskiego, próbując dać radę zrozumieniu, że jestem stary. Więc nie ma końca temu ich rodzeniu się na nowo i ja, gdybym mógł żyć dalej, znów konałbym z miłosnego zachwytu?

Piesek przydrożny, Czesław Miłosz

Recenzje:

Czyżby niewysłowionemu cudowi pojedynczego istnienia i myślenia odpowiadała niemożność jego wypowiedzenia i przekazania innym? To tłumaczyłoby, z jednej strony, napięcie, jakie występuje pomiędzy pragnieniem przelania na papier wewnętrznej prawdy, a świadomością daremności takich usiłowań, z drugiej - sprzeczność, jaka powstaje pomiędzy dążeniem do mówienia bezpośrednio, we własnym imieniu, a chęcią ukrycia się, wymogiem dystansu, obiektywizmu.

Aleksander Fiut, milosz.pl

Ten rodzaj poetyckiego skupienia, ta odmiana czystości i siły słowa - pojawić się może tylko po przejściu bardzo długiej drogi.

Marian Stala, milosz.pl

 

 Zobacz inne nagrodzone książki w kategorii:

Nike

 Bator, Joanna. Ciemno, prawie noc [Nike] (2013)

Reporterka Alicja Tabor wraca do Wałbrzycha, miasta swojego dzieciństwa. Osiada w pustym poniemieckim domu, z którego przed laty wyruszyła w świat. Dowiaduje się, że od kilku miesięcy w Wałbrzychu znikają dzieci, a mieszkańcy zachowują się dziwnie. Rośnie niezadowolenie, częstsze są akty przemocy wobec zwierząt, w końcu pojawia się prorok, Jan Kołek, do którego w biedaszybie przemówiła wałbrzyska Matka Boska Bolesna....

 Nowicka, Bronka. Nakarmić kamień [Nike] (2016)

Nakarmić kamień to nieustanne dociekanie istoty rzeczy. Przedstawiony przez Nowicką świat nie obrósł jeszcze we wtórne znaczenia, w sposób szczególny działa więc na wyobraźnię, wytwarzając własne ciągi przyczynowo-skutkowe, własną logikę. Autorka penetruje relacje łączące ludzi i rzeczy, kwestionuje i podważa zastałe hierarchie, balansuje na granicy ciała i świata zewnętrznego. Związek człowiek-rzecz to dla poetki również podstawa do uobecniania zmarłych, zapamiętanych,...

 Myśliwski, Wiesław. Traktat o łuskaniu fasoli [Nike, Nagroda Literacka Gdynia / proza] (2007, 2007)

Narrator w monologu skierowanym do tajemniczego przybysza dokonuje bilansu całego życia. W jakim stopniu sam wpłynął na swój los, a jak bardzo ukształtowały go traumatyczne doznania z dzieciństwa i zakręty polskiej historii? Powieść Myśliwskiego to swoista medytacja nad rolą przeznaczenia i przypadku w ludzkim życiu. Piękna, mądra książka, do której chce się powracać. "Traktat o łuskaniu fasoli" wzbudził szerokie zainteresowanie...

Zobacz inne nagrodzone książki tego autora:

Brak.